Idam Mahkumu birinin uzerinde yapilan deney
« :»
İdam mahkumu olan bir adam üzerinde bilimadamları bir deney yapmaya karar verirler. Mahkuma onu neşter ile bileklerini keserek öldüreceklerini söylerler. Adama bir kaç gün süre verip ölüm şeklini benimsemesini sağlarlar. İdam anı gelip çatınca adamı bir sedyeye yatırıp gözlerini ve kollarını bağlarlar. Okumaya devam et
KAZA GELİYORUM DEDİ…
Afet Hanım o sabah babasını kaybetmişti. Diğer iki kardeşi yurtdışında okuduğu için cenazeyi bir gün bekletmesi gerekiyordu.
Cenazeyi Yüksek İhtisas Hastanesi’nin morguna kaldırıp annesiyle perişan bir halde eve döndüler.
Afet Hanım babasının kaybı nedeniyle çok acı çekiyordu. ama yüreğinde, acının dışında kendisinin de anlayamadığı bir korku ve panik hissi gittikçe artıyordu. Engelliyemediği bir şeyler olacaktı ama nasıl…
Gece olduğunda, beyninde çığlık sesleri duymaya başlamıştı. Kimdi bu çığlıkları atan ? Okumaya devam et
ÖLDÜKTEN SONRA KATİLLERİNİ YAKALATTI !
Erzurum’un tanınmış ailelerinden …… ailesinin, başından geçen olayı kitabıma alabileceğim ama isim vermeden yazmam gerektiği söylendiğinde hemen kabul ettim. …….. ailesinin başından geçen inanılmaz olay 22 yıl öncesine dayanıyordu.
……. Bey yetişkin 3 erkek çocuk sahibiydi. Bütün servetini ise genç yaşından itibaren namusuyla çalışarak kazanmıştı. Çocuklarına iyi bir gelecek hazırlamaktı bütün amacı. Okumaya devam et
KÖTÜ BİR HABER BİZİ BEKLİYORDU…
Aysun Elibol 10 yıl önce yaşadığı bir olayın cevabını yıllardır arayıp durmuş… Peki neydi yıllardır çözemediği bu sır ?
İşte olay ve olayın gelişimi…
- İki yıllık evli ve büyük kızım Aslı’ya sekiz aylık hamileydim… O sabah uyandığımda hemen saate baktım. Saat 01.15′i gösteriyordu. bir şeylere çok geç kalmıştık. Bir an için, yanımda uyuyan eşime baktım… Ona ne söyleyebilirdim ki? Rüyamda gördüğüm olayların gerçekleşeceğini hissettiğimi söylesem de, bunun mantığını nasıl izah edecektim ? Okumaya devam et
HER ŞEYİN BİTTİĞİ VE TÜKENDİĞİ SANILAN BİR ANDA….
- Bazen öyle günlerimiz olur ki, sabah erkenden kalkar, o günün özel bir gün olacağını hissederiz. Sebebini bilmeyiz ama garip bir mutluluk hissiyle güne başlarız…. Üstelik en inanılmaz sıkıntıların ortasında yaşadığımız bir dönem de olsa….
Mersin – Alanya arasındaki bir otobüs yolculuğunda tanıştığım Feride Hanım yaşadığı bazı normal ötesi olayları anlatırken sözlerine bu cümlelerle başlamıştı… Feride Hanım’ı dinlemeye devam edelim….
- 19 Eylül 1975 yılında, ailece felaketlerin tam ortasında bulmuştuk kendimizi. Öyle ki, her yeni başlayan günden korkar olmuştuk. Bugün ne olacak, hangi felaket gelip bizi bulacak düşüncesi ve paniği ile yaşıyorduk. Haksızda sayılmazdık. 3 ay ara ile anne-babamı kaybetmiş, emekli maaşımın bağlanması uzadıkça uzamış, ev sahibimiz evi satmış, çok uzak bir akrabamın evine birkaç parça eşya ve iki kız kardeşimle birlikte sığınmıştık…. Okumaya devam et
YILLAR SONRA ORTAYA ÇIKAN BÜYÜK SIR
Aynı mahallede yaşadığımız Fevziye teyzenin sabah 07:00′de bahçemizde oturduğunu görünce çok şaşırmıştım…
Pencereyi açtığımda o da beni gördü. Yüzünde inanılmaz bir korku ifadesi vardı. Eliyle aşağıya inmemi işaret ederken, yüzündeki ifade adeta yalvarır gibiydi. Hemen giyinip bahçeye indim. Bir şeyler içip kendisine gelmesi için ısrar ettiysem de Fevziye teyzeyi razı edemedim. Hemen konuya girmek istiyordu…
- Bana yardım et kızım! Aklımı kaçırmak istemiyorum….
Durumun oldukça ciddi olduğunu anlamıştım. Derhal olanları anlatmasını istedim….
- 1 aydır her gece aynı rüyayı görüyorum. Gökyüzü ikiye ayrılıyor. Bizim bey gökyüzüne doğru uçuyor ama benim yüzüme bakamıyor. Çok utanıyor ve hep şu cümleyi tekrarlıyor: Okumaya devam et
HERKES KENDİ KADERİNDEN SORUMLUDUR…
Dünyada benim yaşadığım deneyi kaç kişi yaşadı bilemiyorum ama ben kendimi Allah’ın şanslı kullarından sayıyorum ve ölümden hiç korkmuyorum…
Şeker hastalığıyla tanışmam, gençliğe adım attığım yıllara rastlar. Sıkıntılı geçen bunca sene içinde , birkaç defa şeker komasıyla karşılaştım. Son ve en ağır rahatsızlığım, beni 35 yaşında İtalya’da yakaladı.
O sabah kendimi iyi hissetmememe rağmen, beraber yola çıktığımız tur arkadaşlarıma bir şey belli etmemek için hafif bir kahvaltıdan sonra, iğnemi yaparak şehir turuna katıldım. Böyle durumlarda yataktan kalkmamam gerekirken yaptığım şey gerçekten çok yanlıştı…
Belki de böyle bir yaşama isyandı, ya da intihar ! …. Okumaya devam et
” YÜCE GÖKSEL ALEMLER ” in BULUNDUĞUNU BİLİYORUM….
Karşımda deneyimi anlatmak için 3 saatlik yolu büyük bir heyecanla kat etmiş olan 42 yaşındaki Rana Çelik oturuyordu.
- Bu dünyanın ötesinde kelimelerle ifade edebilmesi mümkün olmayan, ” Yüce Göksel Alemler ” in olduğunu biliyorum ve bundan dolayı artık ölümden hiç korkmuyorum. Biliyorum ki, bu dünyada ölmek daha yüce âlemlere doğmak oluyor….
Evet…. İşte bu sözlerle başladı başından geçenleri anlatmaya …. Yine ölüm ötesi bir deneyim yaşayan birisiyle karşı karşıya olduğumu anlamıştım. Dikkatle kendisini dinlemeye devam ettim. Çünkü anlatacağı her kelimenin öte âlemi tanımamızda büyük bir önemi olduğunu biliyordum…. Okumaya devam et
SEDYEDE YATAN BEN, ONU SEYREDENSE YİNE BEN … !
Tarih: 10.10.1996
Yer: Ankara
Olayı Yaşayan: Nesime Çağrı
Nesime Çağrı ile ilk karşılaştığımızda, kendisini anlayacak bir tek kişi bile bulamamış olmanın sıkıntısını yaşıyordu….
- Beni dinleyecek bir kişiyi yıllarca arayıp durdum….Başımdan geçenleri kime anlatmaya kalkışsam, yüzlerine derhal o inanmayan ifadeyle karşılaşıyordum….Yaşadıklarımı anlayan tek bir kişiyle bile karşılaşmadım. Yaşadıklarımın ne olduğunu ben de bilmiyordum ama sıra dışı bir şeyler yaşadığımın farkındaydım….
Başımdan geçen bu olayın tıbbi bir açıklaması olmalıydı. Ben göksel bir vizyon yaşadım. Artık dünyaya farklı bir gözle bakabiliyordum. Daha açıkça söylemek gerekirse bu olaydan sonra daha iyi bir insan olmam gerektiğini biliyorum. Sanki o güne kadar hiç yaşamamışım, yalnızca nefes almıştım. Okumaya devam et
YILLARDIR SAKLADIĞIM SIRRIMI İLK KEZ TÜM AYRINTILARIYLA SİZE ANLATIYORUM….ÇÜNKÜ; ARTIK BENİ ANLAYABİLECEK BİRİLERİNİN OLDUĞUNU BİLİYORUM…
Tarih: 18.10.1995
Yer: İzmir
Olayı Yaşayan: Aykut Zafer
- Olayı yaşadığımda on bir yaşındaydım.Aradan bu kadar zaman geçmesine rağmen yaşadığım olayın gerçek olduğuna bütün kalbimle inanıyorum….
Babam yüzbaşıydı. Şark hizmetini yapmak üzere Kars’a tayini çıkmıştı. Kars’a geldikten üç ay sonra çevreme ve arkadaşlarıma alışmaya başlamıştım, ilkokul beşinci sınıftaydım…
Bir gün öğleden sonra arkadaşlarımla birlikte okulun arkasındaki sahaya top oynamaya gidiyorduk. Hava çok soğuktu; her taraf kar ve buz kaplıydı. Evlerin pencerelerinden sarkan buz şekillerine öylesine dalmıştım ki, arkadaşımın kullandığı kızağın arkasından düştüğümü ve yuvarlanarak kaymaya başladığımı fark ettiğimde her şey için çok geçti. En son hatırladığım şey, yokuşun sonundaki ağaca hızla çarpmam oldu….. Daha sonra gördüğüm şey ağacın altında sırt üstü yatan bedenimdi…. Okumaya devam et
ÖLÜM YAŞAMIN BİR BAŞKA BÖLÜMÜDÜR….
- Ben ölümden sonra hayatın olduğuna inanıyorum. Çünkü böyle olduğunu biliyorum. Bu inan o deneyden sonra başladı. Böyle olduğunu bilmek ise bana çok şey kazandırdı.
Liseyi bitirdiğim yıl ailemle yaz tatiline çıkmıştık. Akdeniz kıyılarındaki çeşitli sayfiye yerlerinde 2-3 gününde Silifke’de kamp kurmuştuk. Arkadaşlarımın anlattığı Kız Kalesi’ni görmek, beni çok mutlu etmişti. Sabahın erken saatlerinde kaleye doğru yüzmek için hazırlık yapıyordum. Midemde hafif bir ağrı, biraz da bulantı vardı. Denizde rahatlayacağımı düşünerek yüzmeye başladım. Kısa bir süre sonra midemde şiddetli kramplar başladı. Geri dönmek istedim. Kıyıdan çok uzaklaşmıştım. Bütün gücümü toplayarak kıyıdaki insanlara el sallayıp bağırmaya başladım. Son hatırladığım şey buydu…. Ondan sonrası ise koyu bir karanlık… Okumaya devam et
